«Գիշերվա պատմությունը»–ի խմբագրումների տարբերություն
Նոր էջ «{{Վերնագիր |վերնագիր = Սահմաններ |հեղինակ = Խորխե Լուիս Բորխես |թարգմանիչ =∅ (իսպաներեն և անգլերե...»: |
No edit summary |
||
| Տող 1. | Տող 1. | ||
{{Վերնագիր |
{{Վերնագիր |
||
|վերնագիր = |
|վերնագիր = Գիշերվա պատմությունը |
||
|հեղինակ = [[Խորխե Լուիս Բորխես]] |
|հեղինակ = [[Խորխե Լուիս Բորխես]] |
||
|թարգմանիչ =∅ (իսպաներեն և անգլերեն տարբերակների հիման վրա) |
|թարգմանիչ =∅ (իսպաներեն և 2 անգլերեն տարբերակների հիման վրա) |
||
|աղբյուր = |
|աղբյուր = |
||
}} |
}} |
||
| Տող 12. | Տող 12. | ||
և գայլերից վախն էր: |
և գայլերից վախն էր: |
||
Մենք երբեք չենք իմանա, ով ձևեց բառը |
Մենք երբեք չենք իմանա, ով ձևեց բառը |
||
խավարի այն միջակայքի, |
խավարի այն միջակայքի համար, որ |
||
բաժանում է երկու մթնշաղները: |
բաժանում է երկու մթնշաղները: |
||
Մենք երբեք չենք իմանա, որ դարում այն դարձավ |
Մենք երբեք չենք իմանա, որ դարում այն դարձավ |
||
տիեզերքի ու աստղերի խորհրդանիշ: |
տիեզերքի ու աստղերի խորհրդանիշ: |
||
Ուրիշներն ստեղծեցին առասպելը՝ |
|||
դարձնելով նրան մայրը ճակատագրի աստվածուհիների, |
դարձնելով նրան մայրը ճակատագրի աստվածուհիների, |
||
որ մեր բախտն են հյուսում |
որ մեր բախտն են հյուսում |
||
և զոհեցին նրան սև գառ, |
և զոհեցին նրան սև գառ, |
||
և |
և աքաղաղ՝ ավարտն ավետող: |
||
Քաղդեացիները տվեցին նրան տասներկու տներ, |
Քաղդեացիները տվեցին նրան տասներկու տներ, |
||
Զենոնը վերագրեց անվերջանալի աշխարհներ, |
Զենոնը վերագրեց անվերջանալի աշխարհներ, |
||
| Տող 28. | Տող 28. | ||
իր դողացող հոգու հայրենիքը: |
իր դողացող հոգու հայրենիքը: |
||
Հիմա գիշերն զգում ենք |
Հիմա գիշերն զգում ենք |
||
ինչպես |
ինչպես հինավուրց գինին |
||
և ոչ ոք չի կարող դիտել նրան առանց գլխապտույտի |
և ոչ ոք չի կարող դիտել նրան առանց գլխապտույտի |
||
և ժամանակը փոխանցել է նրան հավերժությունը |
և ժամանակը փոխանցել է նրան հավերժությունը: |
||
Մտածել միայն, որ գիշերը չէր լինի |
|||
առանց փխրուն այս գործիքների՝ աչքերի: |
առանց փխրուն այս գործիքների՝ աչքերի: |
||
</center></poem> |
</center></poem> |
||
01:05, 18 փետրվարի 2016-ի տարբերակ
հեղինակ՝ Խորխե Լուիս Բորխես |
Սերունդների գոյության ընթացքում,
Մարդը արարեց գիշերը:
Սկզբում այն կույր էր
փշեր էր, ոտքերը ճանկռող
և գայլերից վախն էր:
Մենք երբեք չենք իմանա, ով ձևեց բառը
խավարի այն միջակայքի համար, որ
բաժանում է երկու մթնշաղները:
Մենք երբեք չենք իմանա, որ դարում այն դարձավ
տիեզերքի ու աստղերի խորհրդանիշ:
Ուրիշներն ստեղծեցին առասպելը՝
դարձնելով նրան մայրը ճակատագրի աստվածուհիների,
որ մեր բախտն են հյուսում
և զոհեցին նրան սև գառ,
և աքաղաղ՝ ավարտն ավետող:
Քաղդեացիները տվեցին նրան տասներկու տներ,
Զենոնը վերագրեց անվերջանալի աշխարհներ,
Լատինական հեկզամետրը ձուլեց նրան,
Եվ ձուլեց նրան Պասկալի սարսափը:
Լուի դը Լեոնը տեսավ նրա մեջ
իր դողացող հոգու հայրենիքը:
Հիմա գիշերն զգում ենք
ինչպես հինավուրց գինին
և ոչ ոք չի կարող դիտել նրան առանց գլխապտույտի
և ժամանակը փոխանցել է նրան հավերժությունը:
Մտածել միայն, որ գիշերը չէր լինի
առանց փխրուն այս գործիքների՝ աչքերի: