«Գիշերվա պատմությունը»–ի խմբագրումների տարբերություն

Գրապահարան-ից
Jump to navigation Jump to search
Content deleted Content added
Դավիթ (քննարկում | ներդրում)
Նոր էջ «{{Վերնագիր |վերնագիր = Սահմաններ |հեղինակ = Խորխե Լուիս Բորխես |թարգմանիչ =∅ (իսպաներեն և անգլերե...»:
 
Դավիթ (քննարկում | ներդրում)
No edit summary
Տող 1. Տող 1.
{{Վերնագիր
{{Վերնագիր
|վերնագիր = Սահմաններ
|վերնագիր = Գիշերվա պատմությունը
|հեղինակ = [[Խորխե Լուիս Բորխես]]
|հեղինակ = [[Խորխե Լուիս Բորխես]]
|թարգմանիչ =∅ (իսպաներեն և անգլերեն տարբերակների հիման վրա)
|թարգմանիչ =∅ (իսպաներեն և 2 անգլերեն տարբերակների հիման վրա)
|աղբյուր =
|աղբյուր =
}}
}}
Տող 12. Տող 12.
և գայլերից վախն էր:
և գայլերից վախն էր:
Մենք երբեք չենք իմանա, ով ձևեց բառը
Մենք երբեք չենք իմանա, ով ձևեց բառը
խավարի այն միջակայքի, որը
խավարի այն միջակայքի համար, որ
բաժանում է երկու մթնշաղները:
բաժանում է երկու մթնշաղները:
Մենք երբեք չենք իմանա, որ դարում այն դարձավ
Մենք երբեք չենք իմանա, որ դարում այն դարձավ
տիեզերքի ու աստղերի խորհրդանիշ:
տիեզերքի ու աստղերի խորհրդանիշ:
Մյուսներն ստեղծեցին առասպելը՝
Ուրիշներն ստեղծեցին առասպելը՝
դարձնելով նրան մայրը ճակատագրի աստվածուհիների,
դարձնելով նրան մայրը ճակատագրի աստվածուհիների,
որ մեր բախտն են հյուսում
որ մեր բախտն են հյուսում
և զոհեցին նրան սև գառ,
և զոհեցին նրան սև գառ,
և աքաղաղ ավարտն ավետող:
և աքաղաղ՝ ավարտն ավետող:
Քաղդեացիները տվեցին նրան տասներկու տներ,
Քաղդեացիները տվեցին նրան տասներկու տներ,
Զենոնը վերագրեց անվերջանալի աշխարհներ,
Զենոնը վերագրեց անվերջանալի աշխարհներ,
Տող 28. Տող 28.
իր դողացող հոգու հայրենիքը:
իր դողացող հոգու հայրենիքը:
Հիմա գիշերն զգում ենք
Հիմա գիշերն զգում ենք
ինչպես հին գինին
ինչպես հինավուրց գինին
և ոչ ոք չի կարող դիտել նրան առանց գլխապտույտի
և ոչ ոք չի կարող դիտել նրան առանց գլխապտույտի
և ժամանակը փոխանցել է նրան հավերժությունը
և ժամանակը փոխանցել է նրան հավերժությունը:


Ուղղակի մտածել, որ գիշերը չէր լինի
Մտածել միայն, որ գիշերը չէր լինի
առանց փխրուն այս գործիքների՝ աչքերի:
առանց փխրուն այս գործիքների՝ աչքերի:
</center></poem>
</center></poem>

01:05, 18 փետրվարի 2016-ի տարբերակ

Գիշերվա պատմությունը

հեղինակ՝ Խորխե Լուիս Բորխես
թարգմանիչ՝ ∅ (իսպաներեն և 2 անգլերեն տարբերակների հիման վրա)


Սերունդների գոյության ընթացքում,
Մարդը արարեց գիշերը:
Սկզբում այն կույր էր
փշեր էր, ոտքերը ճանկռող
և գայլերից վախն էր:
Մենք երբեք չենք իմանա, ով ձևեց բառը
խավարի այն միջակայքի համար, որ
բաժանում է երկու մթնշաղները:
Մենք երբեք չենք իմանա, որ դարում այն դարձավ
տիեզերքի ու աստղերի խորհրդանիշ:
Ուրիշներն ստեղծեցին առասպելը՝
դարձնելով նրան մայրը ճակատագրի աստվածուհիների,
որ մեր բախտն են հյուսում
և զոհեցին նրան սև գառ,
և աքաղաղ՝ ավարտն ավետող:
Քաղդեացիները տվեցին նրան տասներկու տներ,
Զենոնը վերագրեց անվերջանալի աշխարհներ,
Լատինական հեկզամետրը ձուլեց նրան,
Եվ ձուլեց նրան Պասկալի սարսափը:
Լուի դը Լեոնը տեսավ նրա մեջ
իր դողացող հոգու հայրենիքը:
Հիմա գիշերն զգում ենք
ինչպես հինավուրց գինին
և ոչ ոք չի կարող դիտել նրան առանց գլխապտույտի
և ժամանակը փոխանցել է նրան հավերժությունը:

Մտածել միայն, որ գիշերը չէր լինի
առանց փխրուն այս գործիքների՝ աչքերի: