«Անաբել Լի»–ի խմբագրումների տարբերություն

Գրապահարան-ից
Jump to navigation Jump to search
Content deleted Content added
No edit summary
Հետ է շրջվում 14432 խմբագրումը, որի հեղինակն է՝ Anahitt (քննարկում) մասնակիցը
 
(Միևնույն մասնակցի 4 միջանկյալ տարբերակներ թաքցված է)
Տող 1. Տող 1.
{{Վերնագիր
{{Վերնագիր
|վերնագիր = Աննաբել Լի
|վերնագիր = Անաբել Լի
|հեղինակ = [[Էդգար Ալլան Պո]]
|հեղինակ = [[Էդգար Ալլան Պո]]
|թարգմանիչ = Անանուն
|թարգմանիչ = Երվանդ Սարգսյան
|աղբյուր =
|աղբյուր =
}}
}}
Տող 10. Տող 10.


<poem>
<poem>
Վաղուց, շատ վաղուց, հեռու-հեռավոր
Մի թագավորությունում անհասանելի,
Ապրում էիր դու` հրաշք մի աղջիկ,
Առաջին իմ սեր, իմ Անաբել Լի':
Սիրում էիր ինձ շատ, իսկ ես էլ այնքան,
Որ հնարավոր չէր սիրել ավելի:


Թեև երեխա էի, և դու էլ էիր փոքր`
Այդ թագավորությունում անհասանելի,
Բայց մեծ էր իմ սերը, և նաև քոնը,
Իմ արև պայծառ, իմ Անաբել Լի':
Երկնային լուսե փերիներն անգամ
Չէին կարող սիրել մեզնից ավելի:


Դա էր պատճառը գուցե, չգիտեմ,
Պատմությունն այս ծնվել է վաղուց,
Այդ թագավորությունում անհասանելի
Շատ վաղուց,
Ժայթքեց հողմախառն կայծակ անիծված,
Թագավորության մեջ այն ծովից անդին,
Խլեց քեզ ինձնից, իմ Անաբել Լի':
Ուր աղջիկ էր ապրում, ում գուցե գիտեք,
Իսկ ծնողներդ` վշտահար սրտով,
Անունով իր լուսե՝ Աննաբել Լի
Տարան քեզ ինձնից հեռու ավելի.
Ու աղջիկն այս ապրում էր միայն մի մտքով՝
Քո տունը դարձավ ծովափնյա մի խորշ`
Սիրել ու սիրվել իմ կողմից...
Թագավորության մեջ անհասանելի:


Այո, երկնային փերիներն անգամ
Մանուկ էի ես, մանուկ էր եւ նա,
Երջանիկ չէին մեզնից ավելի.
Թագավորության մեջ այս ծովից անդին,
Եվ այդ նախանձն էր պատճառը միակ,
Բայց սիրում էինք մենք, սիրուց առավել,
Որ թագավորությունում անհասանելի`
Ու սերն այդ անմեղ
Կայծակով լեցուն հողմերը դաժան
Նախանձ էր ծնել երկնքի եզրին
Սպանեցին հենց քեզ, իմ Անաբել Լի':


Բայց մենք սիրեցինք նրանցից ուժգին,
Ու սա էր պատճառը գուցե,
Ովքեր ապրեցին երկար ավելի,
Որ հողմը սուրեց երկնքից ուժգին,
Ովքեր գիտեին մեզնից ավելի:
Սուլեց ու տարավ իմ Աննաբելին...
Փերիներ, դևեր... անզոր էին արդեն
Իսկ ազնիվ եղբայրները նրա
Այդ աշխարհներում` անհասանելի,
Հեռացրին նրա դին ինձանից,
Որ իմ վշտահար հոգին բաժանեին
Պահեցին այն հեռու մի խցում
Քո մաքուր հոգուց, իմ Անաբել Լի':
Թագավորության մեջ այդ ծովից անդին


Երբ հայացքս է Լուսնի շուրջը, իմ անուրջը
Հրեշտակները երկնքից դիտելիս
Քո մասին է, Անաբել Լի':
Նախանձով խոսեցին մեր սիրո մասին
Թեև սին է այդ պատրանքը, բայց քո մեղմ հայացքը
Ու սա էր պատճառը, բոլորը գիտեն,
Հիասքանչ է, իմ Անաբել Լի':
Թագավորության մեջ այս ծովից անդին,
Ու կկորչեմ ես անհետ, կննջեմ առհավետ`
Որ հողմն այդ սուրեց գիշերով երկնքից,
Արևավառ ու սիրուն հարսնացուիս հետ,
Տարավ ու սպանեց իմ Աննաբելին
Գետնախորշերում` մութ, անմատչելի,

Աշխարհների մեջ անհասանելի...
Բայց սիրել մենք գիտեինք նրանցից առավել,
Ով մեծ էր մեզնից,
Ով գուցե գիտեր մեզնից ավելին...
Ու գիտեմ հիմա, գիտեմ ես հաստատ,
Ոչ հրեշտակները երկնքի խորքից,
Ու ոչ էլ հրեշներն այս ծովի տակից
Չեն կարող բաժանել իմ հոգին քո հոգուց,
Դու իմ սեր, իմ միակ,
Իմ Աննաբել Լի...

Ու լուսինը չկա, թե չկան երազներ
Քո մասին՝ իմ Աննաբել Լի,
Ու աստղերն էլ չկան, լոկ աչքերդ պայծառ,
Իմ չքնաղ, իմ Աննաբել Լի,
Ու չկա մի գիշեր, երբ կողքիդ չեմ, գիտես,
Դու իմ սեր, իմ միակ, դու իմ կյանք ու իմ կին,
Հեռու հեռավոր այդ խցում ծովափին,
Գերեզմանիդ մեջ այն ծովից

Ընթացիկ տարբերակը 00:18, 26 հուլիսի 2019-ի դրությամբ

Անաբել Լի

հեղինակ՝ Էդգար Ալլան Պո
թարգմանիչ՝ Երվանդ Սարգսյան

<poem> Վաղուց, շատ վաղուց, հեռու-հեռավոր Մի թագավորությունում անհասանելի, Ապրում էիր դու` հրաշք մի աղջիկ, Առաջին իմ սեր, իմ Անաբել Լի': Սիրում էիր ինձ շատ, իսկ ես էլ այնքան, Որ հնարավոր չէր սիրել ավելի:

Թեև երեխա էի, և դու էլ էիր փոքր` Այդ թագավորությունում անհասանելի, Բայց մեծ էր իմ սերը, և նաև քոնը, Իմ արև պայծառ, իմ Անաբել Լի': Երկնային լուսե փերիներն անգամ Չէին կարող սիրել մեզնից ավելի:

Դա էր պատճառը գուցե, չգիտեմ, Այդ թագավորությունում անհասանելի Ժայթքեց հողմախառն կայծակ անիծված, Խլեց քեզ ինձնից, իմ Անաբել Լի': Իսկ ծնողներդ` վշտահար սրտով, Տարան քեզ ինձնից հեռու ավելի. Քո տունը դարձավ ծովափնյա մի խորշ` Թագավորության մեջ անհասանելի:

Այո, երկնային փերիներն անգամ Երջանիկ չէին մեզնից ավելի. Եվ այդ նախանձն էր պատճառը միակ, Որ թագավորությունում անհասանելի` Կայծակով լեցուն հողմերը դաժան Սպանեցին հենց քեզ, իմ Անաբել Լի':

Բայց մենք սիրեցինք նրանցից ուժգին, Ովքեր ապրեցին երկար ավելի, Ովքեր գիտեին մեզնից ավելի: Փերիներ, դևեր... անզոր էին արդեն Այդ աշխարհներում` անհասանելի, Որ իմ վշտահար հոգին բաժանեին Քո մաքուր հոգուց, իմ Անաբել Լի':

Երբ հայացքս է Լուսնի շուրջը, իմ անուրջը Քո մասին է, Անաբել Լի': Թեև սին է այդ պատրանքը, բայց քո մեղմ հայացքը Հիասքանչ է, իմ Անաբել Լի': Ու կկորչեմ ես անհետ, կննջեմ առհավետ` Արևավառ ու սիրուն հարսնացուիս հետ, Գետնախորշերում` մութ, անմատչելի, Աշխարհների մեջ անհասանելի...