«Անաբել Լի»–ի խմբագրումների տարբերություն
No edit summary |
|||
| (Միևնույն մասնակցի 3 միջանկյալ տարբերակներ թաքցված է) | |||
| Տող 1. | Տող 1. | ||
{{Վերնագիր |
{{Վերնագիր |
||
|վերնագիր = |
|վերնագիր = Անաբել Լի |
||
|հեղինակ = [[Էդգար Ալլան Պո]] |
|հեղինակ = [[Էդգար Ալլան Պո]] |
||
|թարգմանիչ = |
|թարգմանիչ = Երվանդ Սարգսյան |
||
|աղբյուր = |
|աղբյուր = |
||
}} |
}} |
||
| Տող 10. | Տող 10. | ||
<poem> |
<poem> |
||
Վաղուց, շատ վաղուց, հեռու-հեռավոր |
|||
Մի թագավորությունում անհասանելի, |
|||
Ապրում էիր դու` հրաշք մի աղջիկ, |
|||
Առաջին իմ սեր, իմ Անաբել Լի': |
|||
Սիրում էիր ինձ շատ, իսկ ես էլ այնքան, |
|||
Որ հնարավոր չէր սիրել ավելի: |
|||
Թեև երեխա էի, և դու էլ էիր փոքր` |
|||
Այդ թագավորությունում անհասանելի, |
|||
Բայց մեծ էր իմ սերը, և նաև քոնը, |
|||
Իմ արև պայծառ, իմ Անաբել Լի': |
|||
Երկնային լուսե փերիներն անգամ |
|||
Չէին կարող սիրել մեզնից ավելի: |
|||
| ⚫ | |||
Պատմությունն այս ծնվել է վաղուց, |
|||
Այդ թագավորությունում անհասանելի |
|||
Շատ վաղուց, |
|||
Ժայթքեց հողմախառն կայծակ անիծված, |
|||
| ⚫ | |||
Խլեց քեզ ինձնից, իմ Անաբել Լի': |
|||
Ուր աղջիկ էր ապրում, ում գուցե գիտեք, |
|||
Իսկ ծնողներդ` վշտահար սրտով, |
|||
Անունով իր լուսե՝ Աննաբել Լի |
|||
Տարան քեզ ինձնից հեռու ավելի. |
|||
Ու աղջիկն այս ապրում էր միայն մի մտքով՝ |
|||
Քո տունը դարձավ ծովափնյա մի խորշ` |
|||
Սիրել ու սիրվել իմ կողմից... |
|||
| ⚫ | |||
Այո, երկնային փերիներն անգամ |
|||
Մանուկ էի ես, մանուկ էր եւ նա, |
|||
Երջանիկ չէին մեզնից ավելի. |
|||
Թագավորության մեջ այս ծովից անդին, |
|||
Եվ այդ նախանձն էր պատճառը միակ, |
|||
Բայց սիրում էինք մենք, սիրուց առավել, |
|||
Որ թագավորությունում անհասանելի` |
|||
Ու սերն այդ անմեղ |
|||
Կայծակով լեցուն հողմերը դաժան |
|||
Նախանձ էր ծնել երկնքի եզրին |
|||
Սպանեցին հենց քեզ, իմ Անաբել Լի': |
|||
| ⚫ | |||
| ⚫ | |||
Ովքեր ապրեցին երկար ավելի, |
|||
Որ հողմը սուրեց երկնքից ուժգին, |
|||
Ովքեր գիտեին մեզնից ավելի: |
|||
Սուլեց ու տարավ իմ Աննաբելին... |
|||
Փերիներ, դևեր... անզոր էին արդեն |
|||
Իսկ ազնիվ եղբայրները նրա |
|||
Այդ աշխարհներում` անհասանելի, |
|||
Հեռացրին նրա դին ինձանից, |
|||
Որ իմ վշտահար հոգին բաժանեին |
|||
Պահեցին այն հեռու մի խցում |
|||
Քո մաքուր հոգուց, իմ Անաբել Լի': |
|||
Թագավորության մեջ այդ ծովից անդին |
|||
Երբ հայացքս է Լուսնի շուրջը, իմ անուրջը |
|||
Հրեշտակները երկնքից դիտելիս |
|||
Քո մասին է, Անաբել Լի': |
|||
Նախանձով խոսեցին մեր սիրո մասին |
|||
Թեև սին է այդ պատրանքը, բայց քո մեղմ հայացքը |
|||
Ու սա էր պատճառը, բոլորը գիտեն, |
|||
Հիասքանչ է, իմ Անաբել Լի': |
|||
Թագավորության մեջ այս ծովից անդին, |
|||
Ու կկորչեմ ես անհետ, կննջեմ առհավետ` |
|||
Որ հողմն այդ սուրեց գիշերով երկնքից, |
|||
Արևավառ ու սիրուն հարսնացուիս հետ, |
|||
Տարավ ու սպանեց իմ Աննաբելին |
|||
Գետնախորշերում` մութ, անմատչելի, |
|||
Աշխարհների մեջ անհասանելի... |
|||
| ⚫ | |||
Ով մեծ էր մեզնից, |
|||
Ով գուցե գիտեր մեզնից ավելին... |
|||
Ու գիտեմ հիմա, գիտեմ ես հաստատ, |
|||
Ոչ հրեշտակները երկնքի խորքից, |
|||
Ու ոչ էլ հրեշներն այս ծովի տակից |
|||
Չեն կարող բաժանել իմ հոգին քո հոգուց, |
|||
Դու իմ սեր, իմ միակ, |
|||
Իմ Աննաբել Լի... |
|||
Ու լուսինը չկա, թե չկան երազներ |
|||
Քո մասին՝ իմ Աննաբել Լի, |
|||
Ու աստղերն էլ չկան, լոկ աչքերդ պայծառ, |
|||
Իմ չքնաղ, իմ Աննաբել Լի, |
|||
Ու չկա մի գիշեր, երբ կողքիդ չեմ, գիտես, |
|||
Դու իմ սեր, իմ միակ, դու իմ կյանք ու իմ կին, |
|||
Հեռու հեռավոր այդ խցում ծովափին, |
|||
Գերեզմանիդ մեջ այն ծովից անդին... |
|||
Ընթացիկ տարբերակը 00:18, 26 հուլիսի 2019-ի դրությամբ
հեղինակ՝ Էդգար Ալլան Պո |
<poem> Վաղուց, շատ վաղուց, հեռու-հեռավոր Մի թագավորությունում անհասանելի, Ապրում էիր դու` հրաշք մի աղջիկ, Առաջին իմ սեր, իմ Անաբել Լի': Սիրում էիր ինձ շատ, իսկ ես էլ այնքան, Որ հնարավոր չէր սիրել ավելի:
Թեև երեխա էի, և դու էլ էիր փոքր` Այդ թագավորությունում անհասանելի, Բայց մեծ էր իմ սերը, և նաև քոնը, Իմ արև պայծառ, իմ Անաբել Լի': Երկնային լուսե փերիներն անգամ Չէին կարող սիրել մեզնից ավելի:
Դա էր պատճառը գուցե, չգիտեմ, Այդ թագավորությունում անհասանելի Ժայթքեց հողմախառն կայծակ անիծված, Խլեց քեզ ինձնից, իմ Անաբել Լի': Իսկ ծնողներդ` վշտահար սրտով, Տարան քեզ ինձնից հեռու ավելի. Քո տունը դարձավ ծովափնյա մի խորշ` Թագավորության մեջ անհասանելի:
Այո, երկնային փերիներն անգամ Երջանիկ չէին մեզնից ավելի. Եվ այդ նախանձն էր պատճառը միակ, Որ թագավորությունում անհասանելի` Կայծակով լեցուն հողմերը դաժան Սպանեցին հենց քեզ, իմ Անաբել Լի':
Բայց մենք սիրեցինք նրանցից ուժգին, Ովքեր ապրեցին երկար ավելի, Ովքեր գիտեին մեզնից ավելի: Փերիներ, դևեր... անզոր էին արդեն Այդ աշխարհներում` անհասանելի, Որ իմ վշտահար հոգին բաժանեին Քո մաքուր հոգուց, իմ Անաբել Լի':
Երբ հայացքս է Լուսնի շուրջը, իմ անուրջը Քո մասին է, Անաբել Լի': Թեև սին է այդ պատրանքը, բայց քո մեղմ հայացքը Հիասքանչ է, իմ Անաբել Լի': Ու կկորչեմ ես անհետ, կննջեմ առհավետ` Արևավառ ու սիրուն հարսնացուիս հետ, Գետնախորշերում` մութ, անմատչելի, Աշխարհների մեջ անհասանելի...