«Անաբել Լի»–ի խմբագրումների տարբերություն

Գրապահարան-ից
Jump to navigation Jump to search
Content deleted Content added
No edit summary
No edit summary
Տող 1. Տող 1.
{{Վերնագիր
{{Վերնագիր
|վերնագիր = Անաբել Լի
|վերնագիր = Աննաբել Լի
|հեղինակ = [[Էդգար Ալլան Պո]]
|հեղինակ = [[Էդգար Ալլան Պո]]
|թարգմանիչ = Երվանդ Սարգսյան
|թարգմանիչ = Անանուն
|աղբյուր =
|աղբյուր =
}}
}}
Տող 10. Տող 10.


<poem>
<poem>
Վաղուց, շատ վաղուց, հեռու-հեռավոր
Մի թագավորությունում անհասանելի,
Ապրում էիր դու` հրաշք մի աղջիկ,
Առաջին իմ սեր, իմ Անաբել Լի':
Սիրում էիր ինձ շատ, իսկ ես էլ այնքան,
Որ հնարավոր չէր սիրել ավելի:


Թեև երեխա էի, և դու էլ էիր փոքր`
Այդ թագավորությունում անհասանելի,
Բայց մեծ էր իմ սերը, և նաև քոնը,
Իմ արև պայծառ, իմ Անաբել Լի':
Երկնային լուսե փերիներն անգամ
Չէին կարող սիրել մեզնից ավելի:


Պատմությունն այս ծնվել է վաղուց,
Դա էր պատճառը գուցե, չգիտեմ,
Շատ վաղուց,
Այդ թագավորությունում անհասանելի
Թագավորության մեջ այն ծովից անդին,
Ժայթքեց հողմախառն կայծակ անիծված,
Ուր աղջիկ էր ապրում, ում գուցե գիտեք,
Խլեց քեզ ինձնից, իմ Անաբել Լի':
Անունով իր լուսե՝ Աննաբել Լի
Իսկ ծնողներդ` վշտահար սրտով,
Ու աղջիկն այս ապրում էր միայն մի մտքով՝
Տարան քեզ ինձնից հեռու ավելի.
Սիրել ու սիրվել իմ կողմից...
Քո տունը դարձավ ծովափնյա մի խորշ`
Թագավորության մեջ անհասանելի:


Մանուկ էի ես, մանուկ էր եւ նա,
Այո, երկնային փերիներն անգամ
Թագավորության մեջ այս ծովից անդին,
Երջանիկ չէին մեզնից ավելի.
Բայց սիրում էինք մենք, սիրուց առավել,
Եվ այդ նախանձն էր պատճառը միակ,
Ու սերն այդ անմեղ
Որ թագավորությունում անհասանելի`
Նախանձ էր ծնել երկնքի եզրին
Կայծակով լեցուն հողմերը դաժան
Սպանեցին հենց քեզ, իմ Անաբել Լի':


Ու սա էր պատճառը գուցե,
Բայց մենք սիրեցինք նրանցից ուժգին,
Որ հողմը սուրեց երկնքից ուժգին,
Ովքեր ապրեցին երկար ավելի,
Սուլեց ու տարավ իմ Աննաբելին...
Ովքեր գիտեին մեզնից ավելի:
Իսկ ազնիվ եղբայրները նրա
Փերիներ, դևեր... անզոր էին արդեն
Հեռացրին նրա դին ինձանից,
Այդ աշխարհներում` անհասանելի,
Պահեցին այն հեռու մի խցում
Որ իմ վշտահար հոգին բաժանեին
Թագավորության մեջ այդ ծովից անդին
Քո մաքուր հոգուց, իմ Անաբել Լի':


Հրեշտակները երկնքից դիտելիս
Երբ հայացքս է Լուսնի շուրջը, իմ անուրջը
Նախանձով խոսեցին մեր սիրո մասին
Քո մասին է, Անաբել Լի':
Ու սա էր պատճառը, բոլորը գիտեն,
Թեև սին է այդ պատրանքը, բայց քո մեղմ հայացքը
Թագավորության մեջ այս ծովից անդին,
Հիասքանչ է, իմ Անաբել Լի':
Որ հողմն այդ սուրեց գիշերով երկնքից,
Ու կկորչեմ ես անհետ, կննջեմ առհավետ`
Տարավ ու սպանեց իմ Աննաբելին
Արևավառ ու սիրուն հարսնացուիս հետ,

Գետնախորշերում` մութ, անմատչելի,
Բայց սիրել մենք գիտեինք նրանցից առավել,
Աշխարհների մեջ անհասանելի...
Ով մեծ էր մեզնից,
Ով գուցե գիտեր մեզնից ավելին...
Ու գիտեմ հիմա, գիտեմ ես հաստատ,
Ոչ հրեշտակները երկնքի խորքից,
Ու ոչ էլ հրեշներն այս ծովի տակից
Չեն կարող բաժանել իմ հոգին քո հոգուց,
Դու իմ սեր, իմ միակ,
Իմ Աննաբել Լի...

Ու լուսինը չկա, թե չկան երազներ
Քո մասին՝ իմ Աննաբել Լի,
Ու աստղերն էլ չկան, լոկ աչքերդ պայծառ,
Իմ չքնաղ, իմ Աննաբել Լի,
Ու չկա մի գիշեր, երբ կողքիդ չեմ, գիտես,
Դու իմ սեր, իմ միակ, դու իմ կյանք ու իմ կին,
Հեռու հեռավոր այդ խցում ծովափին,
Գերեզմանիդ մեջ այն ծովից

23:41, 25 հուլիսի 2019-ի տարբերակ

Աննաբել Լի

հեղինակ՝ Էդգար Ալլան Պո
թարգմանիչ՝ Անանուն

<poem>


Պատմությունն այս ծնվել է վաղուց, Շատ վաղուց, Թագավորության մեջ այն ծովից անդին, Ուր աղջիկ էր ապրում, ում գուցե գիտեք, Անունով իր լուսե՝ Աննաբել Լի Ու աղջիկն այս ապրում էր միայն մի մտքով՝ Սիրել ու սիրվել իմ կողմից...

Մանուկ էի ես, մանուկ էր եւ նա, Թագավորության մեջ այս ծովից անդին, Բայց սիրում էինք մենք, սիրուց առավել, Ու սերն այդ անմեղ Նախանձ էր ծնել երկնքի եզրին

Ու սա էր պատճառը գուցե, Որ հողմը սուրեց երկնքից ուժգին, Սուլեց ու տարավ իմ Աննաբելին... Իսկ ազնիվ եղբայրները նրա Հեռացրին նրա դին ինձանից, Պահեցին այն հեռու մի խցում Թագավորության մեջ այդ ծովից անդին

Հրեշտակները երկնքից դիտելիս Նախանձով խոսեցին մեր սիրո մասին Ու սա էր պատճառը, բոլորը գիտեն, Թագավորության մեջ այս ծովից անդին, Որ հողմն այդ սուրեց գիշերով երկնքից, Տարավ ու սպանեց իմ Աննաբելին

Բայց սիրել մենք գիտեինք նրանցից առավել, Ով մեծ էր մեզնից, Ով գուցե գիտեր մեզնից ավելին... Ու գիտեմ հիմա, գիտեմ ես հաստատ, Ոչ հրեշտակները երկնքի խորքից, Ու ոչ էլ հրեշներն այս ծովի տակից Չեն կարող բաժանել իմ հոգին քո հոգուց, Դու իմ սեր, իմ միակ, Իմ Աննաբել Լի...

Ու լուսինը չկա, թե չկան երազներ Քո մասին՝ իմ Աննաբել Լի, Ու աստղերն էլ չկան, լոկ աչքերդ պայծառ, Իմ չքնաղ, իմ Աննաբել Լի, Ու չկա մի գիշեր, երբ կողքիդ չեմ, գիտես, Դու իմ սեր, իմ միակ, դու իմ կյանք ու իմ կին, Հեռու հեռավոր այդ խցում ծովափին, Գերեզմանիդ մեջ այն ծովից